Rasa Akitashapeimage_1_link_0
KontaktKontakt.htmlshapeimage_2_link_0
Nasze PsyNasze_PSY.htmlshapeimage_3_link_0
O HodowliO_Hodowli.htmlshapeimage_4_link_0
SzczeniakiSzczeniaki.htmlshapeimage_5_link_0
HomeHome.htmlshapeimage_6_link_0
Galeriahttp://www.namitori.pl/GaleriaIM/shapeimage_7_link_0
 
WZORZEC RASY
Trochę Historii
"AKITA to rasa myśliwskich szpiców japońskich (piąta grupa FCI-255 – szpice i rasy pierwotne), przeznaczona pierwotnie do polowania na grubą zwierzynę – dzika, jelenia i czarnego niedźwiedzia oraz do ciągnięcia ciężkich ładunków. Przodkowie Akit przybyli do Japonii z pierwszą falą imigrantów zwanych Ainu oraz z kolejnymi osadnikami – poczynając od około 15000 lat p.n.e. po 300 lat p.n.e. Były to m.in. zwierzęta w typie psa torfowego pochodzącego z kontynentu, a rozpowszechnionego w neolicie. Za bezpośredniego praprzodka japońskich szpicy uznaje się nie istniejącego dzisiaj Nippona inu, który był znacznie mniejszy w porównaniu do współczesnych Akit. Akity istniały na Wyspach Japońskich 5000 lat temu i towarzyszyły samurajom. Zajmują stałe miejsce w japońskiej mitologii. W japońskiej literaturze akita jest rasą starą i rodzimą, z posiadaniem której wiązały się określone wierzenia. Psy te cieszyły się wielkim poważaniem i stanowiły wielką wartość" (cyt. wikipedia.org/wiki/Akita). W okresie Edo (1615-1868) klan Satake poparł walki psów, które miały wejść w zakres rozrywki szczególnie samurajów. Walki te cieszyły się popularnością na terenie okręgu Odate. Zwolennicy walk zaczęli krzyżować wtedy matagi inu z miejscowymi psami, a psy które z czasem zostaną nazwane Akita nosiły wtedy nazwę Odate inu. Po roku 1868, przodków Akity krzyżowano z psami, które przybywały z poza Japoni. Między innymi z Owczarkiem niemieckim, Dogiem Niemieckim i z Mastifem. Co spowodowało utratę typowych cech szpica. Następnie krzyżowano z psem Hokkaido i Karafuto (Sachaliński Husky). W  okresie Taisho (1912-1926) rozwijał się ruch w obronie czystości rasy. Japoński zoolog Watase Shozaburo, twórca prawa o ochronie naturalnych  pomników przyrody, do obiektów chronionych dołączył także  rasę Akita. W 1927 powołano do istnienia Fundację Ochrony a w 1931 roku 9 psów rasy Akita inu mianowano  "Dziedzictwem Narodowym". Rasa psów bierze nazwę od krainy pochodzenia tzn. od AKITA na Honsiu a używana jest od 1931 roku. Przed rokiem 1938 ustalono standard rasy i organizowano wystawy. Postanowiono by w hodowli unikać psów o dużej masie. Jednak  szybko przyszła kolejna ciężka próba dla akit. Druga Wojna Światowa stała się powodem  wyniszczenia  pogłowia tej rasy (ich skóry używano do produkcji uniformów ). Wojnę przeżyło 20 akit, które stały się hodowlaną podstawą do rozwoju rasy. Pierwsza akita przybyła do Polski  na przełomie roku 1989/1990 była to suka (Manatsu Rei), która nie pozostawiła potomstwa. Trzy lata później przywędrował do nas z Holandii czerwony pies akita o typowych cechach tej rasy. Obecnie w Polsce hodowlą akit zajmuje się kilkadziesiąt hodowli. Więcej o pochodzeniu akit polskich patrz: www.dogutti.pl .http://dogutti.pl/shapeimage_10_link_0
Dwie legendy
AKITA I DZIECKO... Stare przekazy japońskie mówią o praktyce pozostawiania dzieci pod opieką suki AKITY, gdy gospodyni -(OKAMI) musiała udać się do pracy na polu. KRÓLEWSKI AKITA... Istnieje opowiadanie o imperatorze Yuryaku (457-479 przed Chrystusem), który przechodząc przez pewną miejscowość zauważył budowlę bardzo podobną do swojego pałacu. Okrutnik rozkazał ją natychmiast podpalić i zniszczyć, by nic po niej nie zostało.  Właściciel nie wiedzą jak wpłynąć na zmianę decyzji  w rozpaczy podjął decyzję o podarowaniu władcy jednego ze swych szczeniąt, wybrał najpiękniejsze i podarował  panu.  Władca zachwycony pięknem szczeniaka okazał łaskę i zatrzymał wydany rozkaz. Dom został ocalony. Tenże szczeniak (przodek Akity) stał się członkiem straży królewskiej. Gdy ktoś chciał się zwrócić do królewskiego akity był zobowiązany używać specjalnej formuły zwrotu zarezerwowanej dla tej rasy. Opiekun psa musiał używać specjalnego stroju, natomiast pies musiał nosić uprzęż  która wskazywała na jego pozycję społeczną.
Wierny jak Hachiko
Na Shibuya jednej z dzielnic Tokio obok wielkiej stacji, stoi postument a na nim wpatrzony w tłum jakby ciągle szukał swojego „pana” wierny pies Hachiko. Piesek należał do profesora Ueno Eisaburo, który co dzień rozstawał się z nim przed wejściem na stację, by następnie po godzinach pracy powitać go w tym samym miejscu. Niestety od 21 maja 1925 roku oczekiwanie Hachiko przestało kończyć się radosnym powitaniem. Profesor dostał na uniwersytecie wylewu i zmarł. Mimo upływających dni piesek nie dawał za wygraną, gdy nadchodziła godzina piętnasta uważnym wzrokiem wpatrywał się w tłum ciągle licząc na powrót swego dwunożnego przyjaciela. O psa czekającego na swego pana zaczęli troszczyć się przygodni ludzie. Z czasem Hachiko wypatrujący powrotu swego pana stawał się coraz większym symbolem wierności. Mówi się, że wielu młodych ludzi właśnie tam przyrzeka sobie wierność. Kres niespełnionego oczekiwania nadszedł dopiero 7 marca 1934 roku, czyli po dziewięciu latach. Prawdopodobnie odszedł we śnie na tym samym miejscu gdzie przez wszystkie te lata udowadniał, że wierność to sprawa tak ważna jak życie i śmierć. W tym samym roku miejsce Hachiko zajęła jego podobizna odlana z brązu. W wyniku działań wojennych odlew został zniszczony, ale po wojnie w 1948 znowu wierny pies wrócił na miejsce swego oczekiwania i do dziś wpatruje się w tłum przechodniów i podróżnych przypominając o wierności przez którą on sam stał się tak piękny. Poniżej figura Hachiko z muzeum w Odate w Japonii. 
Hodowla Akit Japońskich NAMITORI - Legnica - Jan Pazgan tel. +48 606372223 e-mail: namitori@gmail.commailto:namitori@gmail.plshapeimage_15_link_0
AKITA INU - wierny i dumny przyjaciel
AKITY to niezwykle wrażliwe psy. Dobro i stanowczość to jedyny sposób skutecznego układania ich pierwotnego charakteru. Ułożony Akita obdarza swego pana pełnym zaufaniem i jest jego dozgonnie wiernym przyjacielem. Cecha niezwykle ważna to ich “opanowany język”, szczękają tylko w sytuacjach zagrożenia, lub gdy ktoś interesuje się ich terenem. Reagują też na nietypowe zachowania przechodniów. W innych przypadkach spokojnym okiem oceniają sytuację i nie odnoszą do siebie przeróżnych komentarzy ze świata dwunożnych. Gorzej jeśli chodzi o inne czworonogi lub rożnego typu zawartość arki Noego. Wytrenowanie spokoju w takich przypadkach jest niezwykle trudne. Akity są jednak w stanie żyć przyjaźnie nawet z kotami.
Użytkowość akity W Japonii, ale także w USA rasa Akita używana była przez ludzi do polowań na grubego zwierza, szczególnie niedźwiedzia. Japończycy od wielu lat, z wielkim powodzeniem, trenują akity do pracy w Służbach Cywilnych. Także w Europie Akity udowodniły już swoje niezwykłe zdolności w tej specjalizacji. W styczniu 2011 włoska gazeta L’ECO DI BERGAMO pokazała zdjęcia akity, (6-letniej Akiko z hodowli Delle Bianche Vallate), która podjęła trop porwanej kilkunastoletniej dziewczynki. Wcześniej tropu nie podjął specjalistyczny pies sprowadzony specjalnie do tego zadania ze Szwajcarii i specjalistyczny Labrador. Dopiero podjęty trop przez akitę potwierdziły pozostałe psy. Od kilku lat Akiko pracuje we Włoskich Służbach Cywilnych pomagając ofiarom wypadków, trzęsień ziemi i innych tragedii. Bardziej prozaiczna, aczkolwiek niezwykle użyteczna jest obecność akit na posesji. Umiejętność rozpoznania prawdziwego zagrożenia dla domu i spokojna na co dzień obecność tego Japończyka jest wielkim walorem dla osób, które chcą się czuć bezpiecznie nie tracąc ciszy w obejściu. Legendarna przyjacielskość i wierność akit nie jest przereklamowana, a to także wielka użyteczna zaleta.

    Wiemy, że przed rokiem 1938 ustalono standard rasy i organizowano dla akit wystawy. Po Drugiej Wojnie Światowej zostało przy życiu około dwadzieścia akit. To z tej liczby rozpoczęła się powojenna droga rozwoju tego japońskiego szpica. Obecnie w japońskich hodowlach szczególnym uznaniem cieszą się akity o lekko przydłużonym włosie tworzącym efektowną kryzę wokół głowy. Puszyste uszy harmonijnie wydobywają się z kryzy kontynuując delikatny łuk karku. Głowa powinna zachować proporcje 4 do 6, długości kufy do mózgoczaszki. Wargi dolne i górne powinny ściśle przylegać do siebie, nie tworząc tzw. „fafli”  (patrz Rys. 1). Ubarwienie kufy białe z jednolicie czarnym nosem (rozjaśniony nos akceptowany jest tylko u akity białej). Pod oczami pożądane są czerwone znaczenia.

Rys. 1

Rys. 2

    Kątowanie powinno zachować charakterystyczny „kwadrat” plus wysunięta głowa. Puszysty ogon zakręcony i harmonijnie osadzony (nie za wysoko i nie za nisko). Równa linia górna grzbietu, bez wklęsłości lub wypukłości. Dolna linia powinna zachować właściwe „wcięcie” do pachwiny (Rys. 2). Wzorzec akity z poprawnym kątowaniem przedstawia japońska statuetka akity (Rys. 3 i 4).

Rys. 3

Rys. 4

        Oczy. Wszyscy miłośnicy japońskich szpiców zachwycają się orientalnym wyrazem oczu akity. Ciemne skośne oczy w kształcie swoistego trójkąta podkreślone czarną kreską (górną i dolną), (Rys. 5 i 6).

Rys. 5

Rys. 6

    KOLOR. Podstawowe kolory akit to czerwony, pręgowany i biały. W przypadku czerwonego koloru akita zachowuje białą sierść pod brzuchem, w spodniej części szyi i ogona. W wewnętrznej stronie uszu. Dopuszczalna jest biała plama na szyi, jednak nie może ona obejmować całej szyi. Według japońskich specjalistów rasy, plama maksymalnie może obejmować połowę szyi. Nie dopuszczalne są plamy u akit białych lub poza szyją.